ویرایش خبر

ساعت نه صبح است، و جلسه ویراستاران در اتاق خبر با بحث درباره گزارش هایی که در آن روز افراد مختلف در مورد آن کار می کنند، آغاز می شود.

برخی از خبرنگارها و عکاس ها ماموریت آن روز خود را دریافت کرده اند و سرگرم پوشش خبرهای روز در خارج از اداره هستند. برخی دیگر ماموریت های خود را شب قبل دریافت کرده اند؛ برخی نیز صبح زود پس از حضور در جلسه ای با شرکت مدیران ارشد، روانه کار خود شده اند. خبرنگارهایی که هنوز ماموریت خاصی برایشان مشخص نشده است، در این جلسه نظر خود را در مورد گزارش های احتمالی به دیگران "پیشنهاد" می کنند، و به دنبال جلب تایید مدیر برای تهیه گزارش خود جهت پخش در اخبار آن شب یا چاپ در روزنامه فردا هستند. سردبیری که مسئول تعیین ماموریت ها است، فهرست رویدادهایی را که قرار است برگزار شوند و ممکن است برای پوشش دادن مناسب باشند را مرور می کند. پس از آنکه تصمیم ها گرفته شد، مدیران "بودجه"، یا فهرست گزارش هایی را که امیدوراند به زودی جهت چاپ یا پخش تنظیم شوند، تهیه می کنند.

در این مقطع، ممکن است فکر کنید که کارمدیران مسئول تمام شده و حالا دیگر می توانند استراحت کنند. ولی هیچ وقت تصمیم های گرفته شده یک دفتر خبری تصمیم های نهایی و قطعی نیستند. تقریبا به گونه اجتناب ناپذیری برنامه ریزی ها تغییر می کنند. تحولات جدیدی رخ می دهند که پیش بینی نشده بودند، و برخی از گزارش ها به دلیل اینکه آن گونه که انتظار می رفت از کار در نیامده اند، حذف خواهند شد. برای تکمیل برخی دیگر از گزارش ها باید اطلاعات بیشتری جمع آوری شود و در آن روز پایان نمی یابند. تصمیم در مورد اینکه چه چیزی باید گزارش شود، چه چیزی باید حذف شود و چه چیزی باید نگه داشته شود، وظیفه مدیران، ویراستاران، و تهیه کننده های خبری است. آنها گزارش های روز را بر اساس اهمیت، علاقه مخاطبین، تحولات جدید، و زمان و فضای موجود انتخاب خواهند کرد و تغییر خواهند داد.

ولی کار ویراستار هنوز تمام نشده است. قبل از اینکه چاپ روزنامه آغاز شود یا گزارش خبری پخش شود، ویراستارها نقش حیاتی دیگری را نیز باید ایفا کنند. کار آنها این است که تضمین نمایند گزارش های عرضه شده به مردم، خوب نوشته و ارایه می شوند، و همچنین دقیق، کامل و عادلانه و بدون غرض هستند.

اکثر دفاتر خبری بیش از یک ویراستار دارند. هیچ فردی به تنهایی نمی تواند حجم گزارش هایی را که هر روز در اکثر سازمان های خبری تهیه می شود، کنترل کند. در دفاتر خبری بزرگ، ممکن است سطوح مختلفی از ویراستارها وجود داشته باشند، که در نهایت به فرد مسئول قسمت خبر، یا ویراستار ارشد روزنامه یا مدیر قسمت پخش اخبار گزارش می دهند. همانگونه که مشاهده خواهید کرد، شغل یک ویراستار مهارت های گوناگون، درک ادبی بالا، همچنین توانایی مدیریت یک دستورکار متغیر، و کار بی وقفه تحت فشار زیاد را ایجاب می کند.

مشاغل در یک روزنامه

یک نشریه روزانه معمولی خبرنگارهایی را به کار می گیرد که اخبار متنوع و گوناگونی را پوشش می دهند. اکثر خبرنگارها در یک نشریه محلی معمولا در دفتر مربوط به "شهر" یا "محدوده شهری" کار می کنند، یعنی پوشش دادن خبرهای محلی برای مردمی که در آن منطقه زندگی می کنند. روزنامه ای بزرگ با تیراژ سراسری، با استقرار خبرنگارهایش در پایتخت و در دیگر کشورها، دفاتر "کشوری" و "بین المللی" یا "خارجی" نیز دارد. برخی از خبرنگارها برای قسمت های تخصصی نشریه کار می کنند و رویدادهای ورزشی، مسایل تجاری یا وقایع سینمایی را پوشش می دهند. ریاست هر یک از این دفاتر یا قسمت ها را یک ویراستار به عهده دارد، که بر کار خبرنگارها نظارت کرده و ممکن است یک یا چند همکار زیر دست نیز با او همکاری کنند.

.ویراستارها در یک نشریه ماموریت های خبرنگارها را تعیین، متن نوشته شده یا "نسخه اول" را ویرایش، و بر طراحی و طرح بندی صفحه ها نظارت می کند. در اکثر نشریه های بزرگ، ویراستارها معمولا در یکی از زمینه ها تخصص دارند، ولی در نشریه های کوچکتر، ممکن است یک نفر تمام این کارها را با هم انجام دهد. علاوه بر این، روزنامه ها ممکن است ویراستاری برای قسمت عکس هم داشته باشند که بر کار تیم عکاس ها نظارت می کند، و همچنین ویراستاری برای تصاویر گرافیکی که بر کار هنرمندانی که نقشه ها، نمودارها، و دیگر نمودارهای اطلاعاتی را تهیه می کنند، نظارت می کند. روزنامه های بزرگ همچنین دارای گروهی از محققین هستند که به خبرنگاران کمک می کنند اطلاعات پس زمینه درباره گزارش ها پیدا کنند و کتابخانه یا "بایگانی راکد" در مورد گزارش هایی که توسط نشریه به چاپ رسیده است را به روز نگه دارند.

مشاغل در سازمان های خبری رادیو - تلویزیونی

سازمان بندی دفاتر خبری در سازمان های خبری رادیویی و تلویزیونی با روزنامه ها کاملا متفاوت است. ویژگی اکثر خبرنگارها در سازمان های خبری رادیویی و تلویزیونی پوشش دادن به نوع خاصی از خبر نیست، بلکه در عوض، وظیفه آنها کار در بخش خبری مشخصی مانند بخش خبری صبح زود یا بخش خبری آخر شب است. هر یک از این بخش های خبری توسط تهیه کننده ای تنظیم و تدارک دیده می شود، که تصمیم می گیرد چه گزارش پخش شود، مدت زمان هر گزارش چقدر و ترتیب پخش آنها چگونه باشد. در اتاق های خبر بزرگ، مدیر تهیه، بر کار دیگر تهیه کنندگان نظارت می کند.

علاوه بر خبرنگارها، در اتاق های خبری سازمان های پخش خبر رادیویی و تلویزیونی گوینده ها یا "سر گوینده ها" نیز حضور دارند، که وظیفه شان خواندن گزارش های خبری است که خبرنگارها در آن روز تهیه کرده اند. سر گوینده های رادیویی و تلویزیونی معمولا در بیش از یک بخش خبری در روز ظاهر می شوند.

در برخی موارد، عنوان ویراستار در اتاق خبر سازمان های خبری تلویزیونی به افرادی اطلاق می شود که مسئولیت تهیه فنی گزارش های خبری را به عهده دارند، یعنی فردی که تصاویر ویدئویی و صوتی گزارش را جهت پخش محصول نهایی تدوین می کند. در بسیاری از اتاق های خبری، تصویربردارهای خبری که تصاویر ویدئویی را تهیه کرده اند آنها را تدوین هم می کنند، که این کار را با استفاده از سناریویی که توسط خبرنگار تهیه شده و خوانده می شود، انجام می دهند.

نقش ویراستار

در آگهی استخدامی که اخیرا برای شغل ویراستاری در یک روزنامه کوچک چاپ شد، این چنین آمده بود، "فرد مورد نظر باید مهارت بسیار زیادی در نوشتن، ویرایش و صفحه بندی داشته باشد ... او باید دقیق، مسئولیت پذیربوده، توانایی کار با گروه را داشته، و دارای مهارت های مورد نیاز جهت نظارت بر کار دیگران باشد."شبکه تلویزیونی بزرگی که به دنبال استخدام تهیه کننده ای جدید بود این چنین آگهی داده بود، "خبرگی در تشخیص خبر ... مهارت بسیار بالا در نوشتن ... باید مهارت های مدیریتی داشته باشد، باید قابلیت انجام همزمان چند کار مختلف را داشته، بسیار منظم باشد."

همانطوری که مشاهده می کنید، ویراستارها باید خبرنگارانی قدرتمند و مدیران بسیار قابلی باشند. آنها از ابتدا تا انتهای مراحل خبر و تهیه گزارش درگیردر کار هستند. ویراستارها باید قوه تشخیص خبری خوبی داشته باشند زیرا از جمله مسئولیت آنها محول کردن ماموریت به خبرنگارها، تصمیم گیری درباره اینکه چه گزارش هایی باید پوشش داده شوند و چه کسی باید آنها را پوشش دهد، است. آنها باید نویسندگان خوبی باشند تا بتوانند خبر را در هنگام وقوع آن ترسیم کنند، درباره آن با خبرنگارهای حاضر در صحنه صحبت کنند، و تصمیم بگیرند در چه محل هایی باید خبرنگارهای بیشتری جهت پوشش دادن زوایای دیگر موضوع مستقر کنند. ویراستارها به طور مستقیم در تصمیم گیری ها درباره نحوه ارایه خبر، نوشتن یا انتخاب عنوان ها، عنوان های خبری، عکس ها، و توضیحات زیر عکس و تصاویر گرافیکی دخالت دارند. آنها باید کارکنانی را که این اخبار را گزارش می دهند رهبری کرده، در آنها انگیزه ایجاد کنند.

ویراستارها و تهیه کنندگان از نزدیک با خبرنگارها کار کرده، درباره گزارش های آنها صحبت و آنها را بازبینی می کنند. ویراستارهای روزنامه ها نسخه های نهایی را کنترل و درانتخاب تصاویر گرافیکی و عکس ها نقش مهمی دارند . آنها تصمیم می گیرند چگونه هر گزارش در صفحه روزنامه جای گیرد و عنوان آن چه باشد.

ویرایش و تصحیح متن

ویراستارها به عنوان چشم دوم که به دنبال یافتن اشتباه ها در یک گزارش هستند، عمل می کنند. در اینجا تاکید بر روی "چشم دوم" است. زیرا، پیش از ارایه نسخه به ویراستار، همیشه خبرنگارها باید برای اطمینان از درستی و صحت نسخه ای که تهیه کرده اند، آن را کنترل کنند. تهیه چرک نویس آغاز خوبی است، ولی این فقط آغاز کار است. همه نویسنده ها باید زمان کافی برای بازبینی نسخه اولشان در نظر بگیرند. بنا بر تعریفی مشخص، نوشته خوب، نیازمند بازنویسی است.

کنترل درستی و صحت یک گزارش اولین گام برای ویرایش نسخه اول یک گزارش است. ویراستارها به دنبال اشتباه های دستوری و نحوه استفاده از لغات، و غلط های دیکته ای می گردند. آنها توجه خاصی به مطابقت بین فعل-فاعل و فاعل-ضمیر می کنند. ویراستارها از اینکه تمام عددها در یک گزارش صحیح هستند - آدرس ها، شماره های تلفن، سن افراد، تاریخ ها، و ساعت ها اطمینان حاصل می کنند. آنها محاسباتی را که خبرنگار انجام داده دوباره انجام می دهند تا مطمئن شوند محاسبات صحیح هستند. آنها عنوان های استفاده شده توسط خبرنگار برای افرادی که نقل قول شده اند را تایید می کنند، و مواردی را که به اسناد یا افراد دیگر نسبت داده شده بازبینی می کنند.

همچنین ویراستارها نسبت به خطاهایی که ممکن است در مورد واقعیت های مسلم یا عادلانه بودن گزارش رخ دهد، بسیار دقت می کنند. ویراستارهای دقیق، گزارش ها را با دیدی مشکوک و با سوالاتی از این قبیل در ذهن می خوانند:

• چگونه خبرنگار این مسئله را می داند؟
• چرا باید مخاطبین این مسئله را باور کنند؟
• آیا از نکته اصلی داستان پشتیبانی شده است؟
• آیا نقل قول ها صحیح هستند، و آیا واقعا منظور واقعی شخص گوینده را می رسانند؟
• آیا نظر همه طرفین درگیر مطرح شده است؟
• آیا چیزی کاسته شده؟
• آیا گزارش عادلانه است؟

ویراستارها به مسئله سلیقه و زبان نیز توجه می کنند، که بر اساس فرهنگ های محلی فرق می کند. (در مورد این مسئله در بخش هفتم، "اخلاقیات و قانون"، بیشتر صحبت خواهیم کرد.) ویراستارها و خبرنگارها باید نسخه گزارش را با صدای بلند بخوانند - و حواسشان را به خصوص متوجه جملاتی کنند که بیش از حد طولانی هستند، مطالب اضافی، جملات زشت و ناهنجار، و معانی دوگانه. در بسیاری از اتاق های خبر، ویراستارها می توانند نسخه یک خبرنگار را بدون مشورت با وی جهت اصلاح اینگونه مسائل اولیه تغییر دهند.

با این وجود ویراستارها صرفا نقش تصحیح کننده متن را ایفا نمی کنند. آنها از هر نظر یک خبرنگار هستند. اکثر ویراستارها و تهیه کننده ها یا تجربه خبرنگاری یا مهارت های خبرنگاری دارند. به همین علت وقتی که گزارش یک خبرنگار را می خوانند، به دنبال چیزی بیش از صحت و دقت در گزارش هستند. آنها می خواهند بدانند آیا یک گزارش از نظر فردی که هیچ چیزی راجع به آن مسئله نمی داند، منطقی به نظر می رسد؟ آنها در فکر این هستند که گزارش ها را جالب و سرگرم کننده کنند.

اگر گزارشی نتواند از عهده این کار برآید، ویراستار یا تهیه کننده باید بتواند جهت بهبود محصول نهایی با خبرنگاران همکاری کند. در این هنگام، با به کارگیری فرآیندی که معمولا به آن "مربی گری" گفته می شود، مهارت های مدیریتی آنها به کار می آید.

مربی گری

مربی بودن در زمینه خبرنگاری روشی است که ویراستارهااز آن برای کمک به خبرنگارها جهت حل مسائل مربوط به تهیه گزارش به شکل مستقل استفاده می کنند. این روش از رنجشی که معمولا خبرنگارها در زمان تصحیح اشتباه های یک گزارش به علت بازنویسی آن توسط ویراستار احساس می کنند، پیشگیری می کند. و به خبرنگارها کمک می کند یاد بگیرند چگونه به جای اینکه اشتباه های همیشگی را تکرار کنند و نیاز به دخالت ویراستارها جهت تصحیح آنها داشته باشند، کار خود را بهتر انجام دهند. جویس بازیرا، ویراستار خبری در روزنامه ال- اسیری کشور تونس، می گوید، "یک ویراستار خوب خبرنگارها را از طریق صحبت با ایشان در حالیکه گزارش های خود را تهیه و آن را می نویسند، مربی گری می کند. به وسیله مربی گری، خبرنگارها همچنین می توانند ... در مورد مشکل هایی که در زمان انجام ماموریت های خود با آن مواجه می شوند و جهت رفع این مشکل ها، ازویراستارها کمک بخواهند و با آنها صحبت کنند."

برخی از مهارت هایی که در مربی گری مورد استفاده قرار می گیرد، در واقع همان مهارت هایی است که یک خبرنگار خوب را از بد متمایز می کند: با دقت گوش کردن و پرسیدن سوال های بجا. مربی گری روش موثری است، زیرا خبرنگارها، ممکن است ندانند با مشکلات موجود در گزارش شان چه باید بکنند، ولی معمولا این مشکلات را می شناسند و آنها را تشخیص می دهند. کار مربی این است که سوال کند ، با دقت به جواب ها گوش دهد، و به خبرنگار کمک کند که گزارش خود را بهبود سازد. این کاملا با نقش "تصحیح کننده ای" که برخی از ویراستارها ایفا می کنند متفاوت است:

تصحیح کننده	مربی
گزارش را تصحیح می کند	به خبرنگار کمک می کند
پیش از پایان فرصت تصحیح می کند	در سرتاسر مراحل تهیه گزارش کمک می کند
از ارزش کار خبرنگار می کاهد	خبرنگار را پرورش می دهد
نقاط ضعف را نمایان می کند	توانای های خبرنگار را افزایش می دهد
رنجش ایجاد می کند	استقلال را در خبرنگاران پرورش می دهد
کاررا در دست می گیرد	انجام کار را تقسیم می کند

بسیاری از ویراستارها با مربی گری خبرنگارها مخالف هستند، زیرا این کار زمان زیادی می برد. آنها اعتقاد دارند که انجام دادن تغییرات لازم توسط خودشان سریع تر انجام می گیرد. شاید زمانی که فرصت پایانی در پیش رو است، آماده سازی خیلی عملی نباشد. روزنامه باید در موعد مقرر چاپ شود، گوینده اخبار باید در موعد مقرر روی صفحه تلویزیون ظاهر شود، و نباید اجازه داد این اشتباه ها در گزارش وجود داشته باشد. ولی در اتاق های خبر که مصمم و متعهد به استفاده از مربی گری هستند، ویراستارها تا لحظه آخر صبر نمی کنند تا نسخه خبرنگار را کنترل کنند. با همکاری با خبرنگاران در سرتاسر مراحل تهیه گزارش، ویراستارها به خبرنگارها کمک می کنند گزارش های بهتری تهیه کنند، که به ویرایش کمتری در پایان کار نیازداشته باشد.

رودریک موکومبیرا، خبرنگاری از کشور بوتسوانا، که در حال حاضر با نگامی تایمز همکاری می کند، می گوید، به نظر او مربی گری قسمت اصلی کار او به عنوان یک ویراستار است. موکومبیرا می گوید، "یک ویراستار نباید صرفا یک گزارش را به خبرنگار محول کند و اشتباه های او را در نسخه نهایی تصحیح کند. او باید در مراحل مختلف تهیه گزارش دخالت داشته باشد - یعنی از زمانی که خبرنگار با شروع گزارش با مشکل روبرو می شود - تا از اتلاف وقت در تهیه نسخه نهایی جلوگیری کند."

ویراستاری که مربی گری می کند، پیش از آنکه خبرنگارها اتاق خبر را ترک کنند، زمانی که از محل تهیه گزارش تماس می گیرند، و به محض آن که به محل کار بازمی گردند و شروع به نوشتن گزارش می کنند، با آنها صحبت می کند. ویراستاری که مربی گری می کند سوال های ساده ای می پرسد که می تواند به تمرکز خبرنگار بر گزارش کمک کند. از قبیل:

• چه اتفاقی رخ داد؟
• گزارش تهیه شده واقعا درباره چه مطلبی است؟
• مخاطبین چه چیزی را باید بدانند؟
• چگونه می توانید این مطلب را واضح بیان کنید؟
• تا این جای کار راجع به گزارش خود چه فکر می کنید؟
• چه بخشی از گزارش احتیاج به بررسی دارد؟
• اقدام بعدی چه باید باشد؟
• چگونه می توانم به تو کمک کنم؟

ویراستارهایی که مربی گری می کنند همیشه به دنبال این هستند که مطلبی جهت تحسین و تشویق در گزارش بیابند، و زمانی که به مشکل ها اشاره می کنند، هر بار فقط بر چند نکته تمرکز می کنند. جیل گایسلر(1) از موسسه پوینتر(2) می گوید، هنگامی که مربی گری می کند و نمی خواهد نسخه خبرنگاررا دستکاری کند، از انجام آن کار خودداری می کند. به عنوان یک مربی، دوست ندارد نسخه خبرنگارها را دستکاری کند، بلکه ترجیح می دهد خبرنگار راجع به گزارش صحبت کند تا وی بتواند حواسش را متوجه روشنی و وضوح گزارش کند و سوال هایی را مطرح نماید که خبرنگار باید بشنود.

مربی گری، روزنامه نگاری دقیق تری را در یک اتاق خبر صمیمی تر موجب می شود. این امر گفتگو و تبادل نظر را تبدیل به امری تشویقی و نه تنبیهی می کند. و به دلیل این که انسان ها کارهایی را که خود انجام می دهند بهتر به خاطر می سپارند، مربی گری در نهایت منجر به این می شود که خبرنگارها کار بهتری ارایه دهند.

عنوان ها، زیر نویس ها، و نکات برجسته

به غیر از ویرایش گزارش های خبرنگارها، ویراستار ها مسئول مطالبی دیگری هستند که به همراه یک گزارش می آیند. در اتاق های خبر روزنامه ها و نشریه های اینترنتی، ویراستارها عنوان های گزارش ها و توضیح زیر عکس ها را می نویسند. عنوان هم خلاصه مطلب را می رساند و هم نوعی تبلیغ است. عنوان به سرعت موضوع گزارش را به مخاطب منتقل می کند، و به خواننده ها می گوید جرا خواندن تمام گزارش باید برای آنها جالب باشد. توضیح زیر عکس بیشتر یک "نشانه" است و به خواننده ها می گوید که عکس یا نمودار چه چیزی را نشان می دهد. در اتاق های خبر سازمان های خبری رادیویی و تلویزیونی، امکان دارد تهیه کننده ها عنوان ها و همچنین چیزی را که به آن "عنوان خبر" می گویند، بنویسند. عنوان خبر توضیح کوتاهی در مورد گزارش است که جهت علاقه مند کردن خواننده ها و شنونده ها به خواندن و شنیدن گزارش کامل نوشته می شود.

بر طبق تعریف بیان شده، عنوان های خبری باید کوتاه و گیرا باشند. عنوان روزنامه خلاصه ای از گزارشی است که توجه خواننده را جلب می کند، به آرایش خبر در صفحه روزنامه کمک می کند، و به دلیل استفاده از اندازه های مختلف، اهمیت نسبی هر یک از گزارش ها را نشان می دهد. به هنگام نوشتن عنوان ، ویراستار صرفا اولین پاراگراف را در چند کلمه خلاصه نمی کند. ویراستارهای خوب سعی می کنند نکته اصلی گزارش را در عنوان به دست آورند، بنابراین آنها باید پیش از نوشتن عنوان، معنی یک گزارش را کاملا درک کرده باشند. ویراستار باید گزارش را از ابتدا تا انتها بخواند، و به پاراگراف ها و تصاویر گرافیکی که به همراه داستان می آیند، نگاه کند. اگر نکته اصلی آشکار و محرز نباشد، ویراستار باید به جای حدس زدن و چاپ کردن عنوانی که اشتباه یا گمراه کننده است، با خبرنگار مشورت کند. علاوه بر این، درصورتی که باعث گیج شدن ویراستار شود، نشان دهنده این است که به احتمال زیاد هنوز باید در مورد گزارش بیشتر کار شود.

زبانی که در عنوان ها استفاده می شود باید ساده و واضح باشد. از اسامی مناسب و زمان حال استفاده شود. در کل استفاده نکردن از حروف ربط و حذف فعل های معین مانند "است" یا "بود"، امری پذیرفته شده است. عنوان گزارشی که درباره زنی است که به همراه دوست پسرش به خاطر چندین دزدی بانک دستگیر شده بودند، می تواند چنین باشد: "سارق مسلح و دوست پسراو درهنگام دزدی از بانک دستگیر شدند." ولی از چیزی که ویراستارها به آن "عنوان خبر شدن" می گویند، اجتناب ورزید - یعنی استفاده از افعالی که فقط به خاطر کوتاه بودن، به نظر نویسنده های عنوان جالب و جذاب می آیند. تقریبا هیچ وقت از افعالی از قبیل "تفحص"، "پاییدن"، "قاپیدن"، "هم چشمی کردن" و "روی هم انباشتن" در صحبت های روزمره استفاده نمی شود، بنابراین، جایشان در عنوان خبرنیست.

عنوان خبر باید با لحن گزارش هماهنگ باشد. گزارش هایی که در مورد رویدادهای جدی تهیه می شوند باید به گونه ای روشن و صریح خلاصه شده باشند، مانند این عنوان در روزنامه ایندیپندنت کشور زیمبابوه، "قاچاقچیان به تولید طلای زیمبابوه ضربه می زنند." این عنوان تضمین می کند که خواننده بلافاصله خواهد فهمید که گزارش دقیقا در مورد چه مطلبی تهیه شده است. از طرف دیگر، عنوان های مربوط به گزارش های سینمایی، ممکن است فقط به محتوای گزارش اشاره کنند، زیرا علت اصلی نوشتن آنها این است که کنجکاوی خواننده را تحریک کنند. برای مثال، روزنامه هرالد بوئنوس آیرس کشور آرژانتین از این عنوان برای نقدی که در مورد فیلم سینمایی جدیدی نوشته شده بود، استفاده کرد: "مادونای پر شور و نشاط به گذشته باز می گردد."

به خاطر اینکه عنوان ها باید در فضای محدودی گنجانده شوند، ویراستار روزنامه عنوان ها را به مانند قطعات یک معما در کنار هم قرار می دهد. ویراستار روزنامه آمریکایی - استار لدجر نیووارک - جول پیستزنر، می گوید "من کلمات را به گونه ای کنار هم می چینم که آدم ربایان نامه هایشان را تهیه می کنند - درهم آمیختن چند باره آن، قاطی کردن، و جفت و جور کردن." با اینکه این کار می تواند سرگرم کننده باشد، ویراستار ها می گویند مهم است که همیشه خواننده ها را در نظر داشته باشید. از استفاده از کلمات تکراری و استفاده مفرط اجتناب ورزید و در زمان استفاده از تجنیس یا معانی دوگانه بسیار دقت کنید. سعی در نوشتن عنوان هایی که خیلی خنده دار، زیرکانه، یا جذاب به نظر آید، معمولا با شکست مواجه می شود. از همه مهمتر، عنوان ها باید دقیق و منصفانه و نه گمراه کننده باشند. چیزی که در عنوان مطرح می شود باید در گزارش نیز وجود داشته باشد. هیچ چیزی بیشتر خواننده را بیش از این آزار نمی دهد که عنوان نتواند پیام گزارش را برآورده سازد.

درست مانند عنوان روزنامه، یک عنوان پخش خبری به گونه ای طراحی می شود که توجه بیننده را به ادامه گزارش جلب کند. بسیاری از قواعد مربوط به عنوان روزنامه شامل حال عنوان های پخش خبری نیز می شود. پیش از نوشتن عنوان پخش خبری، تهیه کننده ها باید گزارش را تماشا کرده، با خبرنگار صحبت کنند. ابتذال و زیرکی همانگونه که در عنوان ها موفق نیستند، در عنوان های خبری نیز عملکرد خوبی ندارند. و نیز عنوان های خبری نباید بیشتر از آن چیزی که در گزارش آمده است، وعده بدهند.

برعکس عنوان روزنامه، عنوان خبرهای تلویزیونی با جمله های کامل نوشته می شود. عنوان خبری، به خاطر گزارش های دیگر یا متن های تبلیغاتی، جدا از گزارش خوانده می شود. معمولا آنگونه که یک عنوان، گزارش را خلاصه می کند، عنوان پخش خبری این کار را انجام نمی دهد، زیرا هدفش این است که توجه و علاقه بیننده را جلب کند و کاری کند که به تماشای خبر ادامه دهد. در عوض، تهیه کننده ها به گونه ای عنوان های خبری را می نویسند که هنوز سوال های پاسخ داده نشده ای در ذهن بیننده ها باقی بماند. یا ممکن است با وعده منفعت بردن از دیدن ادامه گزارش، در بیننده ها هیجان ایجاد کنند.

جهت نشان دادن تفاوت این دو نوع عنوان، به پاراگراف اول گزارش در مورد خبری که از روزنامه آمریکایی، لس آنجلس تایمز، از امان پایتخت اردن گزارش داده شد، توجه کنید: "در روز یکشنبه یک زن عراقی در تلویزیون دولتی اردن ظاهر شد و اعتراف کرد که عضو چهارم یک تیم انتحاری القاعده است که هفته گذشته به سه هتل در این شهر حمله کردند و منجر به کشته شدن 57 نفر شدند." عنوان روزنامه در مورد این گزارش این بود: "زن عراقی در کمال خونسردی اعتراف می کند که چگونه سعی کرد هتلی را منفجر کند." ولی عنوان خبری که در ان. بی. سی. نایتلی نیوز(اخبار شبانه) در مورد این خبر پخش شد این بود: "این زن کیست؟ و چرا قبول کرد که چهارمین عضو احتمالی یک گروه انتحاری در اردن باشد؟ امشب، جزییات جدیدی گزارش خواهد شد." در عنوان پخش خبری به اعتراف این زن اشاره ای نشده است، ولی در عوض وعده داده شده که به سوال های بیننده ها در مورد نقش این زن پاسخ داده خواهد شد.

توضیح زیر عکس نیز منظور متفاوتی از عنوان دارد. به جای خلاصه کردن متن گزارش، آنگونه که عنوان این کار را انجام می دهد، توضیح زیر عکس به خواننده کمک می کند از تصویری که در معرض دید وی قرار دارد لذت بیشتری ببرد. عکس و توضیح زیر عکس در مجموغ گزارش کوچکی است که خواننده می تواند بدون خواندن متن گزارش، که به همراه آنها آمده، مطلب را بفهمد.

توضیحات زیر عکس باید افرادی را که در عکس دیده می شوند به وضوح معرفی کنند. اگر چندین نفر در عکس مشاهده می شوند، اغلب اوقات بهتر است که شخصیت اصلی با توضیحاتی چون "کلاه به سر دارد" یا "در سمت راست ایستاده" مشخص شود. در توضیحات زیر عکس نباید همان کلماتی تکرار شود که در عنوان آمده است، یا عینا از یک جمله برگرفته شده از متن گزارش استفاده شود. و کسانی که توضیحات زیر عکس را می نویسند ، نباید آنچه را که در عکس به وضوح دیده می شود، دوباره توضیح دهند. این توضیح زیر عکس: "کارلوس فرناندز در حال پیاده شدن از هواپیما لبخند می زند" تاثیر کمتری دارد تا: "کارلوس فرناندز با خوشحالی بسیار پس از 15 سال تبعید بازمی گردد."

اکثر توضیحات زیر عکس کوتاه هستند، در حد یک یا دو خط با قلم ریز. ولی در برخی مواقع، روزنامه یا تارنمای خبری اینترنتی حاوی ترکیبی از عکس ها است که توضیحات طولانی تری دارند و به آنها گزارش های عکسی گفته می شود که در مجموع گزارشی کامل را تشکیل می دهند. در توضیحات زیر عکس طولانی تر، می توان از نقل قول افرادی که در عکس دیده می شوند، استفاده کرد.

طرح ها و تصاویر

گاهی اوقات خبرنگارهای فعال در روزنامه استفاده از تصاویر گرافیکی را دوست ندارند زیرا این تصاویر فضای زیادی می برند و خبرنگارها را مجبور می کنند گزارش های کوتاه تری بنویسند. ولی تصاویر گرافیکی خوب و زیبا، جذابیت تصویری گزارش را بیشتر، توجه خواننده ها را جلب، و گزارش ها را قابل فهم تر می کنند. آنها بیشتر به گزارش خبرنگارها کمک می کنند تا اینکه از آنها چیزی کم کنند. به گفته ران ریزن، طراح صفحه روزنامه، تصاویر گرافیکی در برگیرنده "اطلاعات هستند، نه تزیینات."

هر تصویر گرافیکی باید هدفی را دنبال کند. پر کردن فضاهای خالی و یا زمان پخش دلیل مناسب و خوبی برای استفاده از تصاویر گرافیکی نیست. تصویر گرافیکی باید درک خواننده یا بیننده از گزارش را بیشتر کند، به این معنی که ویراستار باید پیش از طراحی یا انتخاب یک تصویر گرافیکی، کاملا گزارش را فهمیده باشد. معمولا هنرمندان گرافیک این تصاویررا تهیه می کنند؛ نقش ویراستار، مفهوم دادن به این تصاویر، یافتن اطلاعاتی که باید در آن گنجانده یا نشان داده شود، و اطمینان یافتن از صحت و درستی این تصاویر است.

تصاویر گرافیکی می توانند اطلاعات اصلی را منتقل کنند و یا توضیحی برای یک جریان یا فرایند باشند. تصور کنید که دارید در مورد مسئله آلودگی هوا در کشورتان گزارشی تهیه می کنید. می توان جهت نشان دادن مناطقی که از همه آلوده تر هستند از نقشه استفاده کرد. می توان از یک تصویر گرافیکی جهت نشان دادن اینکه چگونه آلودگی هوا بر ریه اثر می گذارد، استفاده کرد. هر دوی این تصاویر گرافیکی هم برای چاپ مناسب هستند هم برای پخش در تلویزیون.

مهم نیست از چه رسانه ای برای پخش خبر استفاده می شود. از استفاده از تصاویر گرافیکی که حاوی اطلاعات بیش از حد هستند، خودداری کنید. خواننده یا بیننده باید بتواند به تصویر گرافیکی نگاه کند و یک ایده اصلی از آن درک کند. به تصویر گرافیکی به عنوان یک تابلوی راهنمایی نگاه کنید - راننده فرصت مطالعه تابلو را ندارد زیرا سرعت او اجازه این کار را نمی دهد، بنابراین اطلاعات درون این تابلو باید واضح باشد و بتوان به راحتی آن را جذب کرد.

بیایید فرض کنیم که شما گزارشی دارید که می گوید بودجه سالانه شهر دو برابر مقداری است که ده سال پیش بوده است. با خواندن دقیق تر گزارش متوجه می شوید بیشتر این رشد در سه سال اخیر اتفاق افتاده است. یک نمودار ستونی که میزان بودجه هر سال را در ده سال اخیر نشان می دهد، روش خوب و مناسبی برای روشن کردن این مطلب خواهد بود.


برای خوانندگان و شنوندگان جذب اطلاعاتی که همراه با ارایه شکل باشد، آسان تراز اطلاعاتی است که فقط با اعداد و ارقام سروکار دارند. برای مثال، در گزارشی درباره توسعه شرکت های تجاری در منطقه مسکونی شهر و ایجاد ازدحام، می توانید فهرستی از تعداد آپارتمان ها و ساختمان های تجاری در منطقه تهیه کنید. اما، تهیه یک نمودار دایره ای که نمایانگر رابطه این دو است، ثمربخش تر خواهد بود. در صورت امکان، درصدها و نرخ ها را با یکدیگر مقایسه کنید و نه صرفا اعداد و ارقام را. نشان دادن اینکه میزان مرگ و میر ناشی از بیماری ایدز در یک شهر دو برابر شهری دیگر است، زمانی که ساکنین شهر اول 10 برابر بیشتر از شهر دوم هستند، گمراه کننده است. درصد مرگ را نسبت به تعداد ساکنین محاسبه کنید تا بتوانید مقایسه منصفانه ای انجام دهید. ویراستارانی که با تصاویر گرافیکی سروکار دارند باید درک و فهم خوبی از آمار داشته باشد و متعهد به استفاده از آنها به طور شفاف و صحیح برای ایجاد درک و استنباط بهتر باشند.

نظارت

همانطور که قبلا اشاره کردیم، ویراستارها علاوه بر خبرنگار بودن وظیفه نظارت را هم به عهده دارند. در حین همکاری با خبرنگارها در تهیه گزارش های روزانه، بر پیشرفت آنها در بلندمدت نیز نظارت می کنند. آنها به دنبال فرصتی مناسب برای ارایه نقد سازنده - هم به شکل حضوری هم به صورت کتبی - هستند که به خبرنگارها کمک خواهد کرد کارشان را بهبود بخشند. بسیاری از ویراستارها مسئولیت بررسی عملکرد سالانه کارکنانی را که بر کارشان نظارت دارند نیز به عهده دارند، که شکل رسمی تر از نقد کار ایشان است.

نقد موثر باید به موقع و مشخص باشد. این کار هم به شکل حضوری هم به طور کتبی انجام می گیرد. برای اکثر ویراستارها که مشغله زیادی دارند، تنها راه تضمین اینکه کارکنان شان نقد رو در رویی را که شایسته آن هستند دریافت می کنند، برگزاری مرتب جلسات نقد است. این که به کارکنان به طور مرتب نشان داده شود که عملکردشان چگونه است روش خوبی است که از رنجش آنها در جلسات بررسی عملکردها پیش گیری شود.

مدیران جدید باید راهی جهت دریافت نقد صادقانه و خلاقانه از طرف کارکنان در مورد عملکردشان پیدا کنند. این کار را می توان از طریق گفتگوهای غیررسمی و دوستانه یا پرسش نامه هایی بدون ذکر نام، انجام داد. درهرصورت، بسیار مهم است که مدیران بر این نکته تاکید ورزند که مایلند کارکنان نظراتشان را صادقانه بیان کنند، و اینکه در مواجه با نظراتی که خیلی هم مساعد و مطلوب نباشد، دل گیر نشوند. نکته و هدف اصلی برای آنان باید این باشد که متوجه شوند نحوه کارشان چگونه است تا بتوانند عملکرد خود را بهتر سازند.

ویراستارها و مدیران خبری ارشد، با ایجاد و تقویت هنجارها و ارزش هایی که کارکنان در آن سهیم هستند، جو خاصی به دفتر خبری می بخشند و در ایجاد فرهنگ مثبت در اتاق خبر نقش موثری دارند. در اتاق خبری که خوب اداره می شود، ویراستارها از توجه خاص به خبرنگار مشخصی خودداری می کنند. آنها ارتباط آزاد را تشویق کرده، جلسه های منظم برگزار می کنند تا اطمینان حاصل کنند که همه کارکنان اهداف سازمان خبری را به خوبی درک می کنند. ویراستارها باید به روحیه کارکنان و به انجام کارهای لازم جهت تقویت روحیه آنها، از راه تحسین موفقیت ها و پاداش دادن به دستاوردهای مهم، توجه خاصی مبذول دارند. تشخیص و تصدیق کار درست و صحیح در محیطی عمومی، یکی از راه هایی است که می توان بهترین نتیجه را از آن کسب کرد.


1. Jill Geisler
2. Poynter Institute

English Version