خبرنگاری رادیو- تلویزیونی و اینترنت اشكال مخصوصی هستند با الزامات و نیازهای بیشتر و بالاترازآنچه تا به حال به آن پرداخته ایم. خبرنگارهایی که در رادیو – تلویزیون فعالیت دارند نه تنها از واژه ها بلكه از صدا و تصویر نیز برای تنظیم گزارش خود بهره می گیرند. مانند همکاران تلویزیونی خود، خبرنگارهای اینترنتی می توانند گزارش های خود را با افزودن صدا و تصویر و همچنین عوامل ارتباط متقابل تهیه كنند تا مخاطب بتواند با سرعت مورد نظر خود، خبر را دنبال کند.
به منظورساده سازی مطلب، ما در این بخش از واژه "پخش" برای توصیف تمامی اخبار رادیویی - تلویزیونی، چه پخش معمولی آن از طریق آنتن، كابل یا ماهواره استفاده خواهیم کرد.
اَشكال گوناگون گزارش های رادیو- تلویزیونی
اشكال اساسی گزارش های رادیو و تلویزیونی عبارتند از گزارش های "خوانده شده"، "صدا روی تصویر"، و "پوشش" یا "بسته". گزارش خوانده شده ،گزارشی بدون كلام و تصویر ضبط شده اضافی، كه توسط یکی از گویندگان خبر و یا گوینده اصلی در استودیوی پخش ارایه داده می شود. "صدا روی تصویر" اصطلاحی تلویزیونی است برای گزارش های تصویری فاقد نقل قول های مستقیم. گوینده خبر یا گوینده اصلی در هنگامی که تصویر در حال پخش شدن است متن مورد نظر را می خواند. افزودن نقل قول های مستقیم "صدا روی تصویر" را به " صدا روی نوار" تبدیل می كند. اگرچه بسیاری از شبكه ها دیگر از تجهیزات دیجیتالی بهره می گیرند، ولی واژه نوار همچنان بدون تغییر بر جای مانده است. این اشكال گزارش -- خوانده شده، صدا روی تصویر، صدا روی نوار -- به طور كلی كوتاه هستند، معمولا كمتر از یك دقیقه و بعضی وقت ها تنها 10 تا 15 ثانیه به طول می انجامند.
گزارش كامل یك خبرنگار در زبان رادیویی "پوشش" و در زبان تلویزیونی "بسته" نام دارد. این نوع گزارش از گفتار خبرنگار كه "قطعه ضبط شده صدا" نام دارد تشكیل شده و معمولا شامل قطعات كلامی ای است كه در صحنه وجود دارد. لازم به ذكر نیست كه نسخه تلویزیونی گزارش دارای تصویر هم هست كه می تواند شامل تصویر ثابت یا متحرك نیز باشد. این نوع گزارش ها می توانند به صورت زنده یا ازقبل ضبط شده، ارایه داده شوند و معمولا طولانی تر از اشكال دیگر هستند. گاهی اوقات این برنامه ممکن است شش یا هفت دقیقه به طول انجامد که بستگی به طرح برنامه خبری دارد. هر بسته همچنین دارای یك مقدمه است كه توسط گوینده خبر خوانده می شود. بسیاری از بسته ها همچنین شامل "ضمیمه" ای هستند كه در پایان بسته اطلاعات اضافی را ارایه می دهند.
نمونه دیگری از گزارش های رادیو - تلویزیونی با عنوان بسته "صدای طبیعی" شناخته می شود. این شكل از گزارش اغلب در تلویزیون ولی گاهی در رادیو نیز مورد استفاده قرار می گیرد و فاقد قطعه ضبط شده صدای خبرنگار است. در عوض، ازصحبت اشخاص حاضر در گزارش استفاده می شود. این شیوه ممكن است نیازمند برنامه ریزی بیشتر و مستلزم همان اندازه خبرنگاری سایر اشكال گزارشگری باشد ولی نتایج آن می تواند تاثیرگذاری بیشتری داشته باشد. عكاسان خبری كه بعضی وقت ها بدون كمك خبرنگار چنین گزارش هایی تهیه می كنند باید مطمئن باشند كه تمامی اطلاعات لازم برای ارایه گزارش كامل روی نوار ضبط شده وگرنه محصول نهایی قابل فهم نخواهد بود.
نگارش رادیو- تلویزیونی
گزارش های رادیو- تلویزیونی برای گوش شنونده تنظیم می شوند، نه چشم خواننده. خبرنگاران باید مطلبی تهیه كنند كه بتواند با صدای بلند خوانده شود: مطلب واضح محاوره ای كه به راحتی قابل فهم باشد. برخلاف خواننده های نشریات اینترنتی و مطبوعات، بیننده رادیو و تلویزیون قادر نیست به عقب بازگشته و گزارشی كه اول بار برای او غیر قابل فهم بود را مجددا مرور كند. اِد بلیس (1)، سردبیر پیشین اخبار شبكه سی بی اِس نوشته است، "واژه ها بیان می شوند، و پس از آن ماندگار می شوند."
خبرنگارهای رادیو - تلویزیون از همكارانشان در مطبوعات قدرت بیشتری دارند و باید هم داشته باشند. متن چاپ شده یك برنامه خبری نیم ساعته تنها یك یا دو صفحه روزنامه را پر می كند. گزارش خبری رادیو تلویزیونی نمی تواند سوال های مورد اشاره در فصل 2 یعنی چه كسی ، كجا ، چه زمان ، چرا و چگونه را به طور كامل در بر گیرد. در عوض نویسنده رادیو و تلویزیون دو یا سه نكته مهم را برای مقدمه انتخاب می كند و مابقی را در جملات بعدی می گنجاند. گزارش های رادیویی و تلویزیونی معمولا جزئیاتی مانند سن و نشانی اشخاص كه در نشریات دیده می شود را ذکر نمی کنند. نویسندگان رادیو و تلویزیون جملات كوتاه تری می نویسند تا گوینده بتواند بی وقفه آنها را بخواند.
خبرنگارهای رادیو و تلویزیون باید به صوت واژه هایی كه به كار می گیرند توجه داشته باشند. مانند شعرا، آنها به آهنگ و ریتم توجه دارند. متن برای شنیدن تهیه می شود. واژه های ساده به كار می روند. به قسمتی از متنی که ادوارد مورو خبرنگار معروف خبرگزاری سی بی اس (2) از جنگ جهانی دوم در لندن گزارش می داد، توجه کنید: " همه جا را تاریکی فرا گرفته است، از بیرمنگام تا بیت المقدس ولی امشب آسمان انگلیس در روشنایی کامل است." ببینید که این گزارش مختصر است ولی مطلب را بخوبی بیان می کند.
نویسنده های رادیو و تلویزیون باید دقت در بیان مطالبی داشته باشند كه نگارش آنها در مطبوعات صحیح است اما ایراد آنها با صدای بلند مسخره بنظرمی آید. وقتی لوسیل بال، بازیگر تلویزیون آمریكا درگذشت، گزارشی خبری او را "بال 83 ساله" خواند. اما گزارش رادیویی گفت، "لوسیل بال 83 سال داشت." (در نتیجه از اشتباه مفهومی کلمه بال ،توپ، پرهیز شد.) نویسندگان رادیو و تلویزیون همچنین باید مواظب واژه های مشابهی باشند كه معانی متفاوت دارند؛ به عنوان مثال غذا و قضا. خبرنگارهای رادیو و تلویزیون عادت دارند مطلب خود را پیش از پخش خبر، بلند بخوانند تا چنین مشكلاتی شناسایی و رفع شوند. مثلا در گزارش مسابقات خیریه بازی گلف نباید گفت كه شخصی "یك دوربا نخست وزیر بازی كرد." چنین جمله ای می تواند معانی دیگری را تداعی کند.
اگرچه گزارش های رادیو - تلویزیونی برای خوانده شدن تهیه می شوند، ولی املای صحیح واژه ها به همان اندازه گزارش مطبوعاتی اهمیت دارد. املای غلط واژه ها ممكن است باعث تپق زدن گوینده شود. برای اطمینان از ادای صحیح واژه ها، نویسندگان رادیو و تلویزیون اغلب متون خود را همراه با علائم آوانگاری تهیه می كنند. املای صحیح واژه ها از این جهت نیز اهمیت دارد كه بسیاری از شبكه ها گزارش های خود را در تارنماهایشان نیز درج می كنند. بعضی از شبكه ها مجهز به برنامه های كامپیوتری هستند كه به طور خودكار می توانند متون را برای مخاطبین ناشنوا زیرنویسی كنند. در هر دو مورد، املای غلط می تواند بازتاب نامطلوبی برای خبرنگار و شبكه به همراه داشته باشد.
اخبار رادیو - تلویزیونی در مقایسه با گزارش های مطبوعاتی با سبك محاوره ای نوشته می شوند. به عبارت دیگر، خبرنگارهای رادیو و تلویزیون باید همانگونه كه سخن می گویند بنویسند. برای حفظ لحن محاوره ای، نویسندگان رادیو و تلویزیون لازم نیست در گزارش های خبری خود از اسامی و عناوین كامل استفاده كنند. به طور كلی، حرف اول اسم میانی در صورتی كه نیازی به آن نباشد مورد استفاده قرار نمی گیرد و حذف می شود. گزارش مطبوعاتی می گوید، "خورشید محمود قصوری وزیر امور خارجه پاكستان روز پنجشنبه با سیلوان شالوم همکار اسرائیلی خود در شهر استانبول در تركیه دیدار كرد." اما گزارش رادیویی می گوید، "وزاری امور خارجه پاكستان و اسرائیل امروز در تركیه دیدار كردند."
فوریت یكی از مشخصات اصلی اخبار رادیو و تلویزیون است. اگر در هنگام اجرای برنامه حادثه ای رخ می دهد باید به آن اشاره كنید: جمله "رئیس جمهور در حال پرواز به كیپ تاون است..." از "رئیس جمهور امروز به مقصد كیپ تاون پرواز می كند" بهتر است. به طور كلی، خبرنگارهای رادیو و تلویزیون از استناد به زمان پرهیز می كنند مگر اینكه رویداد، مربوط به همان روز باشد. در شرایطی كه روزنامه های چهارشنبه می نویسند، "پرزیدنت امبكی روز سه شنبه به كیپ تاون پرواز كرد،" گزارش صبح چهارشنبه رادیو و تلویزیون می گوید، "پرزیدنت امبكی امروز وارد كیپ تاون شد." حتی از آن هم بهتر، نویسنده با توجه به كار رئیس جمهور گزارش را در زمان حال تهیه می كند: "پرزیدنت امبكی امروز صبح با دانشجویان دانشگاه كیپ تاون دیدار می كند."
صدا
نقل قول هایی که توسط خبرنگاران رادیو و تلویزیون بکار برده می شود، معادل نقل قول های گزارش های مطبوعاتی است اما استفاده از آنها نیازمند تصمیم گیری جداگانه است. نقل قول ها لزوما نباید روی كاغذ معنی داشته باشند. كافی است كه در رادیو یا تلویزیون فهمیده شوند. خبرنگاران باید در مورد مدت زمان نقل قول ها دقت کنند. گفتن چیزی كه روی كاغذ كوتاه به نظر می رسد می تواند مدت زیادتری در پخش به خود اختصاص دهد تا حدی كه گزارش از مدت تعیین شده تجاوز می كند.
نویسندگان رادیو و تلویزیون توجه خاصی به وارد و یا خارج شدن كلمات در گزارش ها دارند. هدف آنها ایجاد گزارشی یكنواخت است كه توجه بیننده و یا شنونده را در تمام طول گزارش به خود معطوف كند. برای مثال، هنگامی كه نقل قول با ضمیر آغازمی شود، نویسنده باید طی جمله ای در مقدمه، اطلاعاتی را ارایه دهد تا شنونده متوجه معنی و مفهوم سخنان بعدی شود. به عنوان نمونه، فرض كنیم در مدارس شهر شپش شایع شده است. پرستار یكی از مدارس در نقل قول گزارش می گوید، "آنها با ناراحتی خارش به اینجا می آیند بنابراین دقیقا می دانیم كه مسئله چیست. مسئله كاملا روشن است." وقتی پرستار می گوید "آنها،" منظور او شاگردان مدرسه است. نمی شود جمله قبلی نقل قول را بگوید، "پرستاران مدارس می گویند با شیوع شپش مواجه شده اند،" چون برداشت مخاطب از "آنها" در جمله بعدی شپش ها خواهد بود. خبرنگار در عوض می تواند بگوید، "شیوع شپش بدین معنا است كه پرستارانی مانند ماری اسمیت امروز مراجعین بیشتری در مقایسه با روزهای عادی دارند."
گزارش های رادیو - تلویزیونی علاوه بر نقل قول ممكن است به همراه صدای "طبیعی" نیز باشند. این صدایی است كه درزمان دادن گزارش ضبط می شود: مانند صدای باد، آژیر پلیس و فریاد شادی كودكان. در برخی از نقاط جهان به كار گرفتن صدای طبیعی در گزارش ها شیوه رایجی است. صدای طبیعی به مخاطب این امكان را می دهد تا مكان و موقعیت را به طور شخصی برای خود تجربه كند. صدا می تواند به عنوان گذر صوتی از موقعیتی به موقعیت دیگر نیز به كاررفته، شنونده را به صحنه بعدی هدایت كند.
صدای طبیعی می تواند یا به صورت آهسته در پیش زمینه گفتار خبرنگار و یا با شدت طبیعی آن به كار گرفته شود تا به وضوح شنیده شود. درهردوحالت، صدا درگفتن گزارش به خبرنگار كمك می كند. مانند ملات دیوار آجری، صوت های طبیعی مناسب گزارش را به هم وصل كرده، باعث انسجام آن می شوند. استیو سوایتزر (3)، عكاس خبری آمریكایی می گوید، به كار گرفتن صدای طبیعی در تلویزیون برای گزارش یک خبر ضروری است. او می گوید، "صدا بخش دیگر تصویر است."
تصویر
تلویزیون تعریفی بیش از رادیوی تصویردار دارد. خبرنگاران تلویزیونی گفتارشان را با تصویر پیوند می زنند تا داستان قوی تری را روایت كنند. تصاویر تنها كاغذ دیواری ویدئویی نیستند، آنها بخش حیاتی ای از گزارش را تشكیل می دهند. تصاویر از "چگونگی" گزارش حكایت می كنند. کلمات "چرا"ی آن را شرح می دهند. اد بلیس می گوید، "دیدن تصویر شاید موجب باور شود، اما لزوما به درك نمی انجامد."
خبرنگارهای تلویزیونی پیش ازآغاز نگارش باید بدانند از چه تصاویری استفاده خواهند كرد. آنها در حد امكان باید تمامی تصاویررا قبلا ببینند تا آنچه نوشته خواهد شد با تصویر هماهنگ باشد. این مسئله تنها مربوط به سبك نیست. تحقیقات نشان می دهد هنگامی كه كلام و تصاویر منطبق باشند، یعنی اساسا یك داستان واحد را نقل كنند، بیننده گزارش را بهتر درك كرده و به خاطرخواهد داشت. هنگامی كه تصویرو كلام یك جور نیستند، بیننده معمولا آنچه می بیند را بیشتر از آنچه می شنود به خاطر خواهد داشت. مثلا گزارشی درباره آثار یك توفان بزرگ بر منابع تامین سوخت كشور را در نظر بگیرید. اگر تصویر تنها آسیب های ناشی از توفان را نشان دهد، بیننده ممكن است متوجه نكته محوری گزارش یعنی اختلال در تامین سوخت نشود. اگر تصویر آسیب های ناشی از توفان همزمان با گفتار خبرنگار در مورد پیامدها پخش شود و سپس تصاویری از صف های طولانی بنزین همزمان با شرح پیامدها باشد، دنبال كردن گزارش آسان تر خواهد بود.
همزمانی گفتار و تصویر بدین معنا نیست كه خبرنگاران باید آنچه را بیننده می بیند شرح دهند. فرض كنید تصویر، وانت مزرعه ای را در جاده خاكی نشان می دهد. لزومی ندارد گفته شود كه "خانواده رابرتسون در انتهای یك جاده بلند در خارج از شهرزندگی می كنند." این مسئله واضح است. در عوض، قطعه صدای ضبط شده باید اطلاعاتی دهد كه به مفهوم تصویر بیافزاید. دراین مورد، خبرنگار می تواند بگوید، "خشكسالی به اندازه ای مخرب بوده كه خانواده رابرتسون امسال محصولی برای فروش ندارند."
برنامه های خبری
خوانندگان روزنامه ها و تارنماهای خبری اینترنتی كنترل قابل توجهی بر نحوه دریافت خبر دارند. ولی شنوندگان رادیو و بینندگان تلویزیون كنترل كمتری دارند. خواننده روزنامه می تواند با صفحه اول، یا بخش ورزشی، یا آگهی های فوت شروع كند. خواننده اینترنتی می تواند خبر مورد نظر خود را در صفحه اول تارنما انتخاب كند. ولی شنونده رادیو یا بیننده تلویزیون باید خبر را آنگونه كه عرضه می شود بپذیرد؛ ترتیب گزارش ها توسط تولید كننده برنامه خبری از پیش تعیین شده است.
برنامه های خبری معمولا با آنچه به زعم تهیه كننده، گزارش اصلی روز است آغاز می شوند. منظوراین نیست كه گزارش های بعدی ازاهمیت كمتری برخوردارند. تهیه كننده باید تاثیر برنامه خبری را به عنوان یك كل در نظر داشته باشد و نه به عنوان گزارش های مجزا.
همانگونه كه ویراستار روزنامه صفحه بندی را تعیین می كند، تهیه كننده خبری تلویزیون فهرستی از گزارشات و ترتیب پخش آنها تنظیم می كند. تهیه كننده باید از مدت زمان هر یك از گزارشات آگاه باشد چون برنامه خبر باید در زمان معینی آغاز شده و پایان یابد. تهیه كننده پس از شروع برنامه باید اطمینان حاصل كند كه برنامه طبق جدول زمانی پایان خواهد یافت. در صورتی كه یكی از گزارش ها بیش از حد تعیین شده به درازا كشد، تهیه كننده باید تصمیم بگیرد برای جبران زمان چه مطالبی باید حذف شوند. و در صورتی كه گزارشی از برنامه حذف شود، تهیه كننده باید مطالب دیگری را برای پر كردن وقت اضافه جایگزین کند.
اخبار اینترنتی
خبرنگاری اینترنتی دارای خصوصیت های مشتركی با خبرنگاری مطبوعاتی و رادیو تلویزیونی و ویژگی های خاص اینترنت است. مقالات خبری تارنماها، مانند مطبوعات، برای خوانده شدن تنظیم می شوند. در موارد دیگر، مخاطب می تواند قطعات ویدئویی را مشاهده كند كه چنین ویژگی به تلویزیون شباهت دارد. گزارش های خبری كه از تمامی امكانات این رسانه جدید بهره می گیرند به خواننده امكان مشاركت داده تا مسیر حركت خود را در اطلاعات ارایه شده انتخاب كند. نورا پال (4)، مدیر موسسه مطالعات رسانه های جدید در دانشگاه مینسوتا می گوید، "اشكال جدید گزارش، میزانی از كنترل را در اختیار مخاطب قرار می دهند."
جاناتان دوب (5)، ناشر CyberJournalist.net، تارنمایی در مورد تاثیرات اینترنت و سایر فناوری ها بر رسانه ها، می گوید، "خبرنگاران اینترنتی باید هم زمان در چند سطح مختلف فكر كنند: كلام، ایده، داستان، ساختار، طرح، عوامل داخلی، صدا، تصویر، عكس، داوری خبری. كار تلویزیون نمایش اخبار است. كار مطبوعات روایت و توضیح اخباراست. نقش اینترنت، به نمایش گذاشتن، روایت کردن، نشان دادن و تبادل نظرمی باشد." برای این كار، خبرنگاران اینترنتی با به كار بردن انواع مختلفی از اشكال، گزارش اطلاعاتی را به صورت چندگانه ارایه می دهند.
اَشكال گوناگون گزارش اینترنتی
اساسی ترین شكل گزارش اینترنتی "چاپ همراه با اطلاعات جانبی" نام دارد و از یك گزارش متن شامل اشکال اضافی مانند عكس، صدا و تصویرو لینک به اطلاعات بیشتر تشكیل می شود. با قرار دادن پیوند های مختلف در صفحات، خبرنگاران می توانند مخاطب را برای گرفتن اطلاعات بیشتر در تارنماهای دیگر هدایت كنند كه این اطلاعات ممكن است ازمنابع خارج ازسازمان خبری بوده و شامل زمینه ها و تاریخچه مسئله مورد نظرباشد. گزارش های اینترنتی می توانند با اضافه كردن پیوند هایی به بانك های اطلاعاتی با قابلیت جستجوی استفاده کننده غنی تر شوند. برای مثال، گزارشی در مورد افت نتایج امتحان ها در مدارس متوسطه سراسر كشورمی تواند شامل پیوندی به بانك اطلاعات نتایج امتحان های كلیه مدارس كشورباشد. استفاده کننده می تواند در مورد یك مدرسه خاص یا كلیه مدارس یك شهر خاص جستجو كرده یا نتایج مدارس مختلف را مورد مقایسه قرار دهد.
شیوه جدید دیگری ، بهره برداری از تصاویر چندرسانه ای طراحی شده برای نشان دادن گزارش ها است. عناصر گرافیكی به صورت خطی چیده می شوند اما استفاده کننده می تواند آنها را مستقل از یكدیگر انتخاب كند. همین مسئله برای اغلب شکل های "نمایش اسلاید" صادق است كه متن و صدا را با عكس همراه كرده و برای فرد استفاده کننده تجربه چندرسانه ای ایجاد می كنند.
ابزاری كه امكان گشت و گذار 360 درجه ای از محلی را فراهم می آورند نیز باعث غنی تر شدن گزارش گری اینترنتی می شوند. کارتون های تهیه شده توسط نرم افزار فلش (6) نیز امكان ایجاد محتویات درهم كنشی را به شما می دهند: ویدئو، گرافیك، و کارتون. برای مثال، شبكه خبری بی بی سی در لندن تارنمایی دررابطه با مواد مخدر و مشروبات الكلی ساخت كه به مخاطب امكان می دهد تا ماده مخدر خاصی را با میزان مصرف خاصی انتخاب كند، سپس بخشی از بدن مانند قلب یا مغزرا انتخاب كند و در مورد تاثیرات ماده مورد نظر بر آن عضو بخصوص بدن مطالعه كرده، از اطلاعات ایمنی نیز آگاه شود. تارنماهای اینترنتی حتی با تبدیل اطلاعات به یك سری پرسش و پاسخ و آزمونی كوتاه كه طی آن استفاده کننده می تواند از آنچه خبرنگار دریافته است مطلع شود، اقدام به ارایه گزارش کند.
نگارش اینترنتی
به گفته جاناتان دوب، نگارش اینترنتی تركیبی از تحریر مطبوعاتی و رادیو تلویزیونی است. او معتقد است كه سبك كوتاه و ساده مورد علاقه رادیو و تلویزیون، باعث آسانی دنبال كردن متون اینترنتی می شود. ولی او می گوید تعداد بسیاری از تارنماها نسبت به قواعد تحریر خوب بی توجه هستند. دوب می گوید لحن محاوره معمولی مناسب است اما املای صحیح و رعایت قواعد دستورزبان نیز اهمیت دارد. اسكات اتكینسون(7)، مدیر خبری تلویزیونی می گوید بهترین توصیه او این است كه برای اینترنت طوری بنویسید كه برای دوستی نامه الكترونیكی می نویسید. او می گوید، "این به معنای املای غلط واژه ها، بی توجهی به ساختار گزارش، یا عدم ارایه مقدمه نیست. بلكه بدان معنا است كه تا می توانید شیوه دوستانه را برگزینید."
چون تارنماهای خبری اینترنتی گزینه های مختلفی در اختیاراستفاده کننده قرارمی دهند، نویسنده ها باید از به کار گرفتن مقدمه های طولانی كه موضوع گزارش را سریعا مشخص نمی كنند پرهیز نمایند. مقدمه باید دلیل خوبی برای ادامه خواندن به مخاطب بدهد. در غیر این صورت او به احتمال زیاد به گزارش های دیگری مراجعه خواهد كرد. گزارش های اینترنتی به طور كلی كوتاه ترازگزارش های روزنامه ها هستند. یك شیوه مناسب این است كه گزارش اینترنتی حدود 800 كلمه و فقط به یك صفحه محدود باشد. مطالعات نشان می دهند که استفاده کنندگان تمایل دارند به خطوط بعدی متن رجوع كنند؛ لزومی ندارد مجبور شوند برای دنبال كردن یك گزارش خاص به صفحات دیگر مراجعه كنند. اما برای آسان تر كردن درک متن، دوب توصیه می كند كه نویسندگان اینترنتی متن را با ذکر عناوین فرعی یا به صورت نكته به نكته به قسمت های كوچك تر تقسیم كرده تا مطالب مختلف از یكدیگر جدا شوند.
خبرنگاری اینترنتی می تواند به مخاطب این امكان را بدهد تا از طریق پست الكترونیكی یا حتی گفتگوی زنده فورا و مستقیما با نویسنده یا سردبیر نشریه ارتباط برقراركنند. علاوه براین، بسیاری از تارنماها ی محلی برای درج حواث، نظرات مخاطبین خود را در نظرمی گیرند تا دیگران نیز بتوانند با مشاهده این مطالب اظهار نظر كنند. رادیو دولتی مینسوتا در ایالات متحده هم از طریق رادیو و هم بر روی اینترنت جویای نظرات مخاطبین می شود. از شنوندگان می خواهد تا نظرات خود را با تماس تلفنی یا طی نامه الكترونیكی اعلام كنند. گزارش های تارنمای رادیوی دولتی مینسوتا شامل یك لینک باسم "در پوشش این خبر به ما كمك كنید" است تا مخاطبین بتوانند نظرات و دانسته های خود را در آن اظهار كنند.
رادیو دولتی مینسوتا همچنین پیش از تولید گزارش های ویژه، مثلا بررسی اقتصاد ایالت، جویای نظرات شنوندگان خود می شود. بیل بوزنبرگ (8)، معاون خبری رادیوی دولتی مینسوتا می گوید حاصل نظر خواهی از شنونده و استفاده از آن "گزارشگری پرمایه تر و عمیق تر با مثال ها و نظرات روزمره واقعی است. "
1. Ed Bliss 2. CBS 3. Steve Sweitzer 4. Nora Paul 5. Jonathan Dube 6. Flash 7. Scott Atkinson 8. Bill Buzenberg
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود. پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
